Zatrudnienie pracowników tymczasowych regulują przepisy ustawy o zatrudnianiu pracowników tymczasowych oraz odpowiednie przepisy Kodeksu pracy. Stosunek pracy nawiązywany jest pomiędzy pracownikiem a agencją pracy tymczasowej, natomiast praca wykonywana jest na rzecz i pod kierownictwem pracodawcy użytkownika.
Pracownik tymczasowy może zostać skierowany do wykonywania pracy o charakterze sezonowym, okresowym lub doraźnym, a także w celu zastępstwa nieobecnego pracownika. Niedopuszczalne jest powierzanie mu prac szczególnie niebezpiecznych lub wykonywanych na stanowiskach objętych strajkiem.
Zatrudnienie następuje na podstawie umowy o pracę na czas określony albo umowy cywilnoprawnej, jeżeli charakter wykonywanych obowiązków na to pozwala. Umowa powinna określać w szczególności rodzaj pracy, okres wykonywania obowiązków, wymiar czasu pracy oraz wysokość wynagrodzenia.
Łączny okres wykonywania pracy tymczasowej na rzecz jednego pracodawcy użytkownika co do zasady nie może przekroczyć 18 miesięcy w ciągu kolejnych 36 miesięcy. Pracownik tymczasowy korzysta z prawa do wynagrodzenia oraz warunków pracy nie mniej korzystnych niż pracownicy zatrudnieni bezpośrednio przez pracodawcę użytkownika na porównywalnym stanowisku.
Pracodawca użytkownik odpowiada za zapewnienie bezpiecznych i higienicznych warunków pracy, prowadzenie ewidencji czasu pracy oraz realizację obowiązków związanych z organizacją stanowiska pracy. Agencja pracy tymczasowej pozostaje natomiast podmiotem odpowiedzialnym za kwestie formalnoprawne związane z zatrudnieniem i wypłatą wynagrodzenia.
Zgodnie z ustawą o zatrudnianiu pracowników tymczasowych, pracownik tymczasowy może wykonywać pracę na rzecz jednego pracodawcy użytkownika maksymalnie przez 18 miesięcy w okresie kolejnych 36 miesięcy. Limit ten obejmuje łączny czas pracy, niezależnie od liczby zawartych umów lub agencji kierujących do pracy.
W przypadku wykonywania pracy w celu zastępstwa nieobecnego pracownika limit wynosi maksymalnie 36 miesięcy. Po jego upływie ponowne skierowanie pracownika do tego samego pracodawcy użytkownika możliwe jest dopiero po przerwie wynoszącej co najmniej 36 miesięcy.
Pracodawca użytkownik nie może powierzać pracownikowi tymczasowemu wykonywania pracy szczególnie niebezpiecznej ani zastępować nim pracowników uczestniczących w strajku. Ograniczenia dotyczą również stanowisk, na których w ostatnich miesiącach przeprowadzono zwolnienia grupowe z przyczyn niedotyczących pracowników.
Przekroczenie ustawowych limitów może skutkować odpowiedzialnością wykroczeniową oraz sankcjami przewidzianymi w przepisach prawa pracy.
Przekroczenie ustawowych limitów pracy tymczasowej stanowi naruszenie przepisów ustawy o zatrudnianiu pracowników tymczasowych i może skutkować odpowiedzialnością zarówno po stronie agencji pracy tymczasowej, jak i pracodawcy użytkownika.
Przede wszystkim Państwowa Inspekcja Pracy może nałożyć grzywnę za naruszenie przepisów dotyczących kierowania i korzystania z pracy tymczasowej. Sankcje obejmują m.in. przekroczenie limitu 18 miesięcy pracy tymczasowej, powierzenie pracy niedopuszczalnej lub obchodzenie przepisów poprzez zawieranie kolejnych umów.
Odpowiedzialność wykroczeniowa może obejmować karę grzywny od 1 000 zł do 30 000 zł. Sankcja może zostać nałożona zarówno na agencję pracy tymczasowej, jak i na pracodawcę użytkownika, jeżeli oba podmioty uczestniczyły w naruszeniu przepisów.
W praktyce ryzykiem jest również zakwestionowanie charakteru zatrudnienia przez organy kontrolne lub sąd pracy. W określonych przypadkach pracownik może dochodzić ustalenia istnienia stosunku pracy bezpośrednio z pracodawcą użytkownikiem, zwłaszcza gdy model współpracy faktycznie odpowiada standardowemu zatrudnieniu pracowniczemu.
Dodatkowo naruszenia mogą skutkować kontrolą PIP, obowiązkiem uzupełnienia dokumentacji kadrowej, koniecznością korekty rozliczeń czasu pracy oraz ryzykiem roszczeń pracowniczych dotyczących wynagrodzenia, urlopu lub nierównego traktowania.
Obowiązki związane z rozliczaniem podatku dochodowego oraz składek ZUS co do zasady spoczywają na agencji pracy tymczasowej jako formalnym pracodawcy. Agencja odpowiada za zgłoszenie pracownika do ubezpieczeń społecznych i zdrowotnych oraz terminowe odprowadzanie należnych składek i zaliczek na podatek PIT.
Pracownik tymczasowy zatrudniony na podstawie umowy o pracę podlega obowiązkowym ubezpieczeniom społecznym i zdrowotnym na zasadach analogicznych jak inni pracownicy. W przypadku umów cywilnoprawnych zakres obowiązkowych składek zależy od rodzaju umowy oraz statusu ubezpieczeniowego pracownika.
Pracodawca użytkownik nie dokonuje bezpośrednich rozliczeń podatkowych ani składkowych wobec pracownika tymczasowego. Koszty wynagrodzenia, składek ZUS oraz obsługi kadrowo-płacowej rozliczane są najczęściej w ramach wynagrodzenia należnego agencji pracy tymczasowej.
Niewywiązywanie się z obowiązków podatkowych lub składkowych może skutkować odpowiedzialnością finansową oraz sankcjami przewidzianymi w przepisach prawa podatkowego i ubezpieczeń społecznych.
Świadczenie usług pracy tymczasowej odbywa się na podstawie umowy zawartej pomiędzy agencją pracy tymczasowej a pracodawcą użytkownikiem. Agencja występuje jako usługodawca i obciąża kontrahenta wynagrodzeniem za udostępnienie pracowników.
Rozliczenia realizowane są najczęściej na podstawie faktur VAT wystawianych cyklicznie, zgodnie z liczbą przepracowanych godzin lub ustalonym okresem rozliczeniowym. Faktura obejmuje zazwyczaj wynagrodzenie pracownika, składki ZUS, koszty administracyjne oraz marżę agencji.
Pracodawca użytkownik nie wypłaca wynagrodzenia bezpośrednio pracownikowi tymczasowemu. Obowiązek ten spoczywa na agencji pracy tymczasowej jako formalnym pracodawcy.
Dla celów podatkowych usługa pracy tymczasowej traktowana jest jako odpłatne świadczenie usług. Prawidłowe dokumentowanie czasu pracy oraz zasad rozliczeń ma istotne znaczenie dla celów podatkowych, księgowych i kontrolnych.
Agencja pracy tymczasowej występuje jako formalny pracodawca pracownika tymczasowego. Do jej podstawowych obowiązków należy zawarcie umowy, prowadzenie dokumentacji pracowniczej, wypłata wynagrodzenia oraz odprowadzanie składek ZUS i zaliczek na podatek dochodowy.
Agencja odpowiada za legalność zatrudnienia, w tym weryfikację uprawnień do pracy i przestrzeganie przepisów ustawy o zatrudnianiu pracowników tymczasowych. Obowiązana jest również do zapewnienia pracownikowi informacji o warunkach zatrudnienia oraz przysługujących prawach pracowniczych.
Pracodawca użytkownik organizuje pracę i kieruje pracownikiem w zakresie wykonywanych obowiązków, natomiast agencja zachowuje odpowiedzialność za kwestie formalnoprawne związane ze stosunkiem pracy.
W przypadku naruszenia przepisów prawa pracy lub przekroczenia ustawowych limitów pracy tymczasowej agencja może ponosić odpowiedzialność wykroczeniową, finansową oraz cywilnoprawną wobec pracownika lub organów kontrolnych.
Pracodawca użytkownik odpowiada za organizację pracy pracownika tymczasowego oraz zapewnienie bezpiecznych i higienicznych warunków wykonywania obowiązków. Do jego podstawowych zadań należy przeprowadzenie szkolenia BHP, wyposażenie stanowiska pracy oraz przestrzeganie przepisów dotyczących czasu pracy.
Firma korzystająca z pracownika tymczasowego ma obowiązek prowadzenia ewidencji czasu pracy oraz przekazywania agencji informacji niezbędnych do prawidłowego rozliczenia wynagrodzenia. Powinna również informować agencję o ryzyku zawodowym oraz wymaganych kwalifikacjach na danym stanowisku.
Pracodawca użytkownik zobowiązany jest do zapewnienia pracownikowi tymczasowemu warunków zatrudnienia nie mniej korzystnych niż warunki stosowane wobec własnych pracowników wykonujących pracę tego samego rodzaju.
Niedopełnienie obowiązków może skutkować odpowiedzialnością wykroczeniową, sankcjami ze strony Państwowej Inspekcji Pracy oraz roszczeniami pracowniczymi związanymi z naruszeniem przepisów prawa pracy.
Przy zatrudnieniu pracowników tymczasowych odpowiedzialność za przestrzeganie przepisów prawa pracy jest podzielona pomiędzy agencję pracy tymczasowej a pracodawcę użytkownika. Każdy z podmiotów odpowiada za obowiązki przypisane mu ustawowo oraz wynikające z zawartej umowy.
Agencja pracy tymczasowej odpowiada przede wszystkim za formalne aspekty zatrudnienia, w tym zawarcie umowy, wypłatę wynagrodzenia, rozliczenia podatkowe i składkowe oraz prowadzenie dokumentacji pracowniczej. Pracodawca użytkownik ponosi natomiast odpowiedzialność za organizację pracy, przestrzeganie zasad BHP oraz ewidencję czasu pracy.
W przypadku naruszenia przepisów dotyczących pracy tymczasowej odpowiedzialność może obciążać oba podmioty jednocześnie. Dotyczy to w szczególności przekroczenia limitów pracy tymczasowej, naruszenia zasad równego traktowania lub powierzenia prac niedopuszczalnych.
Organy kontrolne, w szczególności Państwowa Inspekcja Pracy, mogą nakładać sankcje zarówno na agencję, jak i na pracodawcę użytkownika, jeżeli stwierdzone naruszenia wynikają ze wspólnego działania lub zaniedbań obu stron.
Pracownik tymczasowy może wykonywać pracę o charakterze sezonowym, okresowym lub doraźnym, a także zadania, których terminowe wykonanie przez stałych pracowników byłoby niemożliwe lub utrudnione. Dopuszczalne jest również kierowanie pracownika tymczasowego do zastępstwa nieobecnego pracownika etatowego.
Praca tymczasowa najczęściej obejmuje czynności produkcyjne, magazynowe, logistyczne, administracyjne lub pomocnicze. Zakres obowiązków powinien odpowiadać warunkom określonym w umowie zawartej pomiędzy agencją a pracodawcą użytkownikiem.
Przepisy zabraniają powierzania pracownikom tymczasowym wykonywania prac szczególnie niebezpiecznych oraz pracy na stanowiskach objętych strajkiem. Ograniczenia dotyczą także stanowisk, na których przeprowadzono zwolnienia grupowe w określonym ustawowo okresie.
Pracodawca użytkownik odpowiada za prawidłowe określenie rodzaju powierzanych obowiązków oraz zapewnienie zgodności wykonywanej pracy z przepisami prawa pracy i zasadami bezpieczeństwa.
Przy pracy tymczasowej najczęściej stosowana jest umowa o pracę na czas określony zawierana pomiędzy pracownikiem a agencją pracy tymczasowej. Umowa powinna określać w szczególności rodzaj pracy, okres wykonywania obowiązków, wymiar czasu pracy oraz wynagrodzenie.
Dopuszczalne jest również korzystanie z umów cywilnoprawnych, w szczególności umowy zlecenia, jeżeli charakter wykonywanych czynności nie spełnia przesłanek stosunku pracy określonych w Kodeksie pracy. W praktyce wybór rodzaju umowy zależy od sposobu wykonywania obowiązków oraz stopnia podporządkowania pracownika.
Umowa o pracę zapewnia pracownikowi pełną ochronę wynikającą z prawa pracy, w tym prawo do urlopu, wynagrodzenia za czas choroby oraz obowiązkowych składek ZUS. Umowy cywilnoprawne wiążą się z ograniczonym zakresem uprawnień pracowniczych.
Niewłaściwe zastosowanie umowy cywilnoprawnej w warunkach charakterystycznych dla stosunku pracy może skutkować zakwestionowaniem formy zatrudnienia przez sąd pracy lub organy kontrolne.
Pracownikowi tymczasowemu zatrudnionemu na podstawie umowy o pracę przysługuje prawo do urlopu wypoczynkowego na zasadach określonych w ustawie o zatrudnianiu pracowników tymczasowych. Wymiar urlopu wynosi 2 dni za każdy miesiąc pozostawania w dyspozycji jednego lub więcej pracodawców użytkowników.
Urlop udzielany jest w dni, które zgodnie z obowiązującym rozkładem czasu pracy są dla pracownika dniami pracy. Termin wykorzystania urlopu ustalany jest pomiędzy agencją pracy tymczasowej a pracodawcą użytkownikiem, z uwzględnieniem organizacji pracy.
Jeżeli urlop nie zostanie wykorzystany w okresie zatrudnienia, pracownikowi przysługuje ekwiwalent pieniężny wypłacany przez agencję pracy tymczasowej. Obowiązek jego rozliczenia spoczywa na agencji jako formalnym pracodawcy.
Pracodawca użytkownik ma obowiązek przekazywania agencji informacji dotyczących okresu wykonywania pracy oraz czasu pracy pracownika, co umożliwia prawidłowe ustalenie wymiaru należnego urlopu.
W przypadku wykonywania pracy tymczasowej na podstawie umowy zlecenia przepisy o urlopie wypoczynkowym co do zasady nie mają zastosowania. Zleceniobiorca nie nabywa ustawowego prawa do płatnego urlopu przewidzianego w Kodeksie pracy ani w ustawie o zatrudnianiu pracowników tymczasowych.
Możliwość korzystania z przerw w wykonywaniu obowiązków może zostać uregulowana w samej umowie cywilnoprawnej. Strony mogą przewidzieć prawo do dni wolnych lub przerw w świadczeniu usług, jednak ma ono charakter umowny, a nie pracowniczy.
Brak prawa do urlopu oznacza również brak obowiązku wypłaty ekwiwalentu za niewykorzystane dni wolne po zakończeniu współpracy, chyba że umowa stanowi inaczej.
Jeżeli sposób wykonywania zlecenia odpowiada warunkom właściwym dla stosunku pracy, w szczególności gdy praca wykonywana jest pod kierownictwem, w określonym miejscu i czasie, istnieje ryzyko zakwestionowania formy zatrudnienia i uznania jej za umowę o pracę wraz z pełnią uprawnień pracowniczych.
Zakończenie pracy tymczasowej następuje najczęściej z upływem okresu, na jaki zawarto umowę pomiędzy pracownikiem a agencją pracy tymczasowej. Umowa może również zostać rozwiązana wcześniej na zasadach określonych w jej treści oraz przepisach prawa pracy lub prawa cywilnego.
W przypadku umowy o pracę okres wypowiedzenia zależy od długości zawartej umowy i wynosi co do zasady 3 dni albo 1 tydzień. Strony mogą również rozwiązać umowę za porozumieniem stron.
Pracodawca użytkownik może zrezygnować z dalszego korzystania z pracy pracownika tymczasowego, jednak formalne zakończenie stosunku pracy następuje przez agencję pracy tymczasowej jako pracodawcę.
Po zakończeniu współpracy agencja zobowiązana jest do rozliczenia wynagrodzenia, ekwiwalentu za niewykorzystany urlop oraz wydania wymaganej dokumentacji pracowniczej. W przypadku umów cywilnoprawnych zasady zakończenia współpracy wynikają przede wszystkim z postanowień umowy oraz przepisów Kodeksu cywilnego.
Dobrym przykładem skutecznego wzmocnienia kadry spawaczy i monterów było zatrudnienie 25 specjalistów z Kolumbii przez firmę HFG Polska Sp. z o.o. z siedzibą w Opolu. Przedsiębiorstwo to należy do holenderskiego lidera branży offshore – grupy Heerema, znanej z realizacji wielkoskalowych konstrukcji morskich. Przed nawiązaniem współpracy z Worksol zakład dysponował zespołem 60 pracowników produkcyjnych. Dzięki rekrutacji przeprowadzonej przez naszą agencję, firma pozyskała wysoko wykwalifikowanych fachowców z Kolumbii, co umożliwiło terminowe zrealizowanie strategicznego kontraktu dla swojej spółki matki.
Producent wymienników ciepła, Kelvion Sp. z o.o., nawiązał współpracę z Worksol Group w celu rekrutacji spawaczy i monterów z Ameryki Południowej. Agata Kicińska, HR Manager w Kelvion Sp. z o.o., podkreśla, że przedsiębiorcy są zmuszeni sięgać po wykwalifikowaną kadrę coraz dalej, aby móc skutecznie realizować swoje kontrakty. Jeszcze przed wybuchem wojny w Ukrainie firma intensywnie rekrutowała pracowników z Azji, jednocześnie współpracując z podwykonawcami zatrudniającymi specjalistów z tego regionu. Jak zauważa Kicińska, taka decyzja była konieczna, ponieważ Ukraina od kilku lat nie jest w stanie dostarczać wystarczającej liczby wykwalifikowanego personelu na potrzeby branży.
Od wielu lat współpracujemy z firmą Budimex, zapewniając jej wykwalifikowaną kadrę do realizacji różnorodnych projektów budowlanych. Jednym z ostatnich przedsięwzięć, w których Worksol aktywnie wspierał tego lidera branży, była budowa kładki pieszo-rowerowej nad Wisłą w Warszawie. Jesteśmy niezwykle dumni, że mogliśmy przyczynić się do realizacji tak prestiżowego projektu.










































